Afgelopen 14 dagen was er iets vreemds aan de hand met m'n Accord: hij begon in Morse-code met mij to communiceren
Telkens ik over een oneffenheid reed, hoorde ik piepende geluiden komende van de bestuurderskant vooraan.
iip iip iiip ip, echt vervelend.
Daarom gisteren samen met Hans de auto eens op de brug gezet in de garage, teineinde de oorzaak van het euvel te achterhalen en op te lossen.
Rara, wat kan dit zijn?
Via de trial en errormethode konden we al snel de schokdempers en veren uitsluiten (dit had ik al wel verwacht want die OEM sportsuspension heeft nog maar 15 000 km achter de kiezen...),
Aan de bouten van de topmounts lag het al evenmin,
Na wat sukkelen, vloeken en wroeten, werd de rootcause gevonden: de stangen van de automatische hoogteregeling van de Xenon koplampen.
"Het ligt aan de brackets van de potentiometer" zei Hans.
Ik antwoordde meteen: "Hela, op je gemak hee, met mijn potentie is juist niks mis."
"Met die van je Xenon op je Accord toch wel hoor" hield Hans vol.
Dus, hoe zit dat nu in elkaar met dat potentio-gedoe:
Indien een Honda af fabriek is uitgerust met Xenon koplampen, heeft de wagen eveneens een potentio meter, die bevestigd is aan een paar brackets. Die dan weer op hun beurt in verbinding staan met de voorwielophanging aan de bestuurderskant.
Deze hele mik mak zorgt ervoor dat de hoogte (en dus ook de luchtbundel) van de Xenons ten allen tijde automatisch afgesteld wordt, om aan de ene kant een optimale zichtbaarheid voor de bestuurder te garanderen, en om anderzijds tegenliggers niet te verblinden.
Helaas had ik mijn digi cam niet bij de hand, dus een foto van mijn hoogteregelingssysteem heb ik niet, maar ik vond, na wat online snuffelwerk, toch een afbeelding van een gelijkaardig systeem terug... (geen idee van welke wagen dit is, maar soit)

Zoals jullie kunnen vermoeden, leiden deze brackets al een even vuilen hard leven als de rest van de onderkant van de auto, owv hun voortdurende blootstelling aan regen, stof, slijk e.d..
De schuldige voor de piepgeluiden was bij deze wel gekend. So time for some action:
De stangen en de potentiometer gedemonteerd, schoongemaakt en gesmeerd met ons aller wondermiddel WD40, en hokus pokus, problem solved.
Tot slot ook nog een verstekeling van boord gegooid...
Een slak, die zo vrij geweest was om zich aan de binnenkant van één van mijn velgen vast te plakken, er eigenhandig op kordate wijze afgepeuterd (tja, gewichtsbesparing hee mannen

)
Waarna het beestje een nieuw stekje kreeg op het grasperk naast de showroom.
Eind goed al goed, en tot slot langs deze weg nog een dikke merci en

aan het adres van Hans voor zijn vakkundige interventie.